عاشقان
سرشکسته گذشتند،
شرمسار ترانه های بی هنگام خویش.


و کوچه ها
بی زمزمه ماند و صدای پا.

سربازان
شکسته گذشتند،
خسته
بر اسبان تشریح،
و لته های بی رنگ غروری
نگونسار
بر نیزه هایشان.



تو را چه سود
فخر به فلک بر
فروختن
هنگامی که
هر غبار راه لعنت شده نفرینت می کند؟

تو را چه سود از باغ و درخت
که با یاس ها
به داس سخن گفته ای.

آنجا که قدم برنهاده باشی
گیاه
از رستن تن می زند
چرا که تو
تقوای خاک و آب را
هرگز
باور نداشتی.



فغان! که سرگذشت ما
سرود بی اعتقاد سربازان تو بود
که از فتح قلعه ی روسبیان
بازمی آمدند.
باش تا نفرین دوزخ از تو چه سازد،
که مادران سیاه پوش
ــ داغداران زیباترین فرزندان آفتاب و باد ــ
هنوز از سجاده ها
سر برنگرفته اند!

۲۶ دی ۱۳۵۷
لندن

© www.shamlou.org سایت رسمی احمد شاملو